شبی بیرون از خانه

هارولد پینتر (Pinter, Harold)
ترجمه‌ی احسان نوروزی
59 صفحه
انتشارات نیلا (مجموعه‌ی کتاب کوچک)
چاپ اول، 1384
500 تومان
یه نمایشنامه‌ی تلویزیونیه. در مقایسه با «خیانت» و «بازگشت به خانه» نه زیاد خوب بود و نه زیاد ابزورد یا تجربی. یعنی یه درون‌مایه‌ی مشخص داره و نسبتاً سرراست پیش می‌بردش. یه جاهایی خوندنش سخت می‌شه چون توی محیط شلوغ باید چند تا دیالوگو با هم دنبال کنه آدم. نمی‌تونم بگم بد بود، ولی هیچ اولویتی هم نداره برا خوندن. نه کلاً، و نه بین کارای پینتر.

_{+ برچسب: هارولد پینتر}

خیانت و دو نمایشنامه‌ی دیگر

هارولد پینتر (Pinter, Harold)
ترجمه‌ی شعله آذر
120 صفحه
انتشارات نیلا
چاپ اول، 1386
2000 تومان
از خیانت خیلی خوشم اومد. مضمونش که از اسمش پیداست. ویژگیش اینه که داستانو از آخر تعریف می‌کنه می‌آد به اول. مسأله اینه که وقتی شما جذابیت «بعدش چی می‌شه؟» رو از کارتون حذف می‌کنید، باید چیزی داشته باشید که به جاش بذارید. توضیحش سخته که پینتر جاش چی گذاشته. بخشیش دروغای شخصیتا که وقتی عقب می‌ری کم‌کم می‌بینید... کار دیگه‌ای که می‌کنه اینه که به طرز هوشمندانه‌ای هی این سؤالو برای آدم ایجاد می‌کنه «قبلش چی شده؟» یعنی بازی رو برعکس می‌کنه. نه توی سیر کلی قضیه. اون از اول معلومه. توی جزئیات. مثلاً اینکه توی صحنه‌ی دو می‌گه خیلی سال پیش یه روز تنها رفتی تورچلّو، ییتس خوندی. بعد ما قضیه رو تو صحنه‌ی هفت می‌فهمیم. و توی این جزئیات بارای معنایی‌ای می‌ذاره که لذت‌بخشش می‌کنه. و هر صحنه‌ش به تنهایی یه تصویر خیلی خوبه. مث یه داستان کوتاه. و دیگه اینکه وقتی تموم می‌شه، شما تصویر آینده رو دارید و دارید به این فکر می‌کنید که حالا همه چیز کم‌کم به گند کشیده می‌شه.
اون دوتای دیگه («زبان پشت‌کوهی» و «خاکستر به خاکستر») کوتاه‌ترن و البته غیرمتعارف‌تر. مخصوصاً خاکستر به خاکستر که واقعاً سخته به دست آوردن یه تصویر قابل فهم ازش.
یه مؤخره‌م داره که گرچه کوتاهه ولی بد نیست. از جمله به بعضی معنیای ضمنی توی خیانت اشاره می‌کنه که جالبه.

_{+ برچسب: هارولد پینتر}

بازگشت به خانه

هارولد پینتر (Pinter, Harold)
ترجمه‌ی فتاح محمدی
112 صفحه
نشر هزاره سوم (زنجان)
چاپ دوم، 1386
1300 تومان
خیلی خوب بود. تو مقدمه نوشته که این نمایشنامه یه اثر ابزورد به حساب می‌آد. می‌دونید که... سال‌های بعد از جنگ جهانی دوم و پوچ‌گرائی و این حرفا. من تو زندگی‌م یه تئاتر ابزورد دیدم که «تئاتر بی‌حیوان» بود و این در مقایسه با اون اصن بی‌سروته نبود. یعنی قصه‌ای داره که با منطق خودش پیش می‌ره؛ هرچند منطقش خیلی آشنا نباشه. اواخرش اونجایی که اتفاق اصلی می‌افته، اتفاقی که باید همه رو به هم بریزه، همه کاملاً طبیعی باهاش برخورد می‌کنن و خوبی‌ش دقیقاً تو همینه. می‌بینید که مث اول نمایشنامه زندگی داره گند و بی‌خود و بی‌معنی پیش می‌ره. شخصیتا همون دیالوگا رو رد و بدل می‌کنن و همون مکثا هست. حالا فقط گند و کثافت رو اومده. ولی «تئاتر بی‌حیوان» تا جایی که من فهمیدم سعی می‌کرد زیر بار هیچ منطقی نره و تو بی‌معنایی و بیهودگی محض تموم شه. شایدم من درست نفهمیدم. به هر حال پیشنهاد می‌کنم اینو.

_{+ برچسب: هارولد پینتر}