ترلان

فریبا وفی
۱۹۲ صفحه
نشر مرکز
چاپ اول، 1382
1600 تومان
لحنشو و پرداختنش به ذهنیات یه زن جوون و شکل مضمون‌پردازیش همه خیلی به «پرنده‌ی من» شبیه بود ولی خب اون جمع و جورتر و خوش‌خون‌تر بود و البته روایتشم به‌هم‌ریخته بود که اینجا ساده و خطیه. بگذریم که اونجا فضا فضای زندگی مشترک و خانوادگی و اینا بود ولی بیشتر این کتاب توی پادگان یا چیزی شبیه اون می‌گذره ولی همون‌طور که گفتم لحنا کاملاً شبیهه. سرجمع پرنده‌ی من بهتر بود و خب بیشترم جایزه و اینا گرفته. این ظاهراً فقط توی جایزه‌ی ادبی اصفهان ازش تقدیر شده.
دارم به این نتیجه می‌رسم که مجموعه داستان به هم پیوسته، نوع غالب داستان‌نویسی امروز ماست. بعضیا مث هوشمندزاده صریحاً اینطوری می‌نویسن، بعضیا مث فریبا وفی رمانایی می‌نویسن که خط کلی‌شون خیلی کم‌رنگه و طرح، به اون شکلی که از رمان انتظار داره آدم ندارن. مثینکه خورشیدفر هم می‌خواد یه مجموعه داستان پیوسته درآره.

+ برچسب: فریبا وفی

پرنده‌ی من

فریبا وفی
۱۴۱ صفحه
نشر مرکز
چاپ سوم، ۱۳۸۲
۱۲۰۰ تومان
«فکر می‌کنم مامان فقط یک چراغ دارد که که با خاموش کردن آن، همه جا تاریک می‌شود. شهلا یکی بیشتر دارد. برای همین حتی وقتی عزادار است و شیون و زاری می‌کند از میان اشک و فریاد هم می‌تواند به دختر جوانی که سرپاست بگوید فلان خانم چای ندارد، یا دستمال کاغذی بیاور و بهتر است قندان پر شود. امیر هم چراغ‌هایش زیاد است. وقتی مال خانه خاموش است می‌تواند بیرونی‌ها را روشن کند. برای همین وقتی از من قهر است می‌تواند استخر برود. می‌تواند کله‌پاچه بخورد...»
خوبه. نه خیلی بیشتر. یه راوی اول‌شخص داره که یه زن خانه‌داره. ولی خیلی ذهنتون نره سمت آشپزخونه و روزمرگی و اینا.
۵۳ تا فصل کوتاه داره، در حدی دو سه صفحه، که معمولاً تو هر کدوم یه صحنه رو روایت می‌کنه و ترتیب زمانی ندارن فصلا. و معمولاً تو هر کدوم یه مضمون هست که راوی حولش حرف می‌زنه. مث همون مضمون «چراغ» تو این چند خطی که نقل کردم. روون و خوبه کلاً. توصیه می‌شه.
خدا رو شکر طرح جلد توهین‌آمیزش تو چاپای بعد عوض شده.

+ برچسب: فریبا وفی