اُفست

شعر و عرفان و اندیشه‌های عطار
تقی پورنامداریان
329 صفحه
پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
چاپ چهارم (ویراست 3)، 1386
4500 تومان
ده تا مقاله‌س، که بیشترش از دید مسائل عرفانی و ماورائی نگاه کرده به شعرای عطار. (باقی درباره‌ی الگوهای داستان‌پردازی و تخیل هنری و غیره هم البته خوندنی‌ان.) بیشتر اینام حول یه حرف شکل گرفته، یعنی شکافتن و ریشه‌یابی و تطبیق تجربه‌ی «دیدار با خویش» که توی مقاله‌ی اول مفصل طرح شده، بعد توی مقاله‌های دیگه توی کتابای عطار پیگیری می‌شه و با کارا و افکار ابن‌سینا و عین‌القضاة تطبیق داده می‌شه. در کل با اینکه من خیلی شخص مناسبی برای اظهار نظر نیستم، ولی به‌نظر خیلی عالمانه و جالبه... برای شناختن، وگرنه شاید برای ما خیلی پذیرفتنی نباشه خیلی از دیدگاهای اساسی تصوف.
در این باره دو تا جمله از متن خود کتاب نقل می‌کنم:
«تجربه‌ی دینی، تجربه‌ی مطلقی است که چون و چرا بر نمی‌دارد. ایرادکننده فقط می‌تواند بگوید که چنین تجربه‌ای به او دست نداده است. آنگاه طرف مخاطب به او خواهد گفت: متأسفم؛ ولی چنین تجربه‌ای به من دست داده است. و در اینجا گفتگو پایان خواهد یافت.» [به‌نقل از یونگ]
«اگر کسی ادعا کند که دارای عوالمی است که به لفظ در نمی‌آید ما را با او جدالی نیست. اما اثبات این عوالم هم به طریق اولی به بیان لفظی ممکن نخواهد بود.» [به‌نقل از کتاب «فلسفه تحلیل منطقی»]