جعفر مدرس‌صادقی
165 صفحه
نشر مرکز
چاپ اول، 1388
3900 تومان
از مدرس‌صادقی قبلاً پنج تا کتاب خونده‌م، ولی همه مال چار-پنج‌ سال پیش به قبله. پررنگ‌ترین چیزی که تو ذهنم مونده، و تو این کتابم هست اینه: مدرس‌صادقی خلاف قاعده‌ی رایج، سعی نمی‌کنه بگه داستانی که دارم می‌گم، مال موقعیت ویژه‌ایه... مال اتفاق خاصیه که بهتره بیای گوش کنی. برعکس احساس می‌کنی یه تیکه معمولی از زندگی قهرماناشه. گرچه اتفاقای مهم‌ام می‌افته تو داستاناش... یکی می‌ره زندان، یا آدم می‌کشه... ولی لحن خیلی گزارشی و ساده‌س و غیر از اون، اگرم اتفاق خاصی می‌افته، معمولاً شخصیت بیچاره مسببش نیست. اون داره خیلی بی‌تفاوت زندگی خودشو می‌کنه... و شاید دلیل کشش کارش علی‌رغم همه‌ی اینا، همین باشه. انگار ماها همه کمابیش مث شخصیتای مدرس‌صادقی‌ایم. یا لااقل تا مدتی پیش بودیم.

- این کتاب در "پروژکتور"

گابریل گارسیامارکز (Garcia Marquez, Gabriel)
ترجمه‌ی احمد گلشیری
220 صفحه
نشر آفرینگان
چاپ سوم، 1387
2800 تومان
هوم... تقریباً مث صد سال تنهاییه حسم. یعنی خیلی لذت نبردم... ولی فک می‌کنم کتاب خوبی باشه، حتی خیلی خوب. اما می‌تونم مطمئن باشم که مارکز هیچ‌وقت یکی از چند نویسنده‌ی محبوب من نمی‌شه.
سبکش رئالیسم جادوییه و خود مارکز توی مقدمه‌ی کوتاهی که نوشته توضیح می‌ده که کتابو بر اساس قصه‌ای که مادربزرگش براش گفته بوده، و در اثر دیدن یه حادثه‌ی غیرطبیعی نوشته. مسلماً خوش‌خون‌تر از صد سال تنهاییه. در مورد ترجمه واقعاً مردّدم. چیزی که واضحه خیلی روونه، ولی در مورد لحن خیلی سخته قضاوت کردن. آدم می‌تونه همین‌طوری با تصور خودش از لحنی که باید داشته باشه رمان یه چیزی بگه، ولی واقعاً تضمینی نداره لحن در اصل مطابق تصور ما باشه. تازه واقعاً منظور از لحن چیه؟ بلندی کوتاهی جمله و انتخاب کلمه؟ اگه این باشه نصف نویسنده‌ها حدوداً یه لحن دارن.

- این کتاب در "کتاب‌های عامه‌پسند"

_{+ برچسب: گابریل گارسیامارکز}

ارنست همینگوی (Hemingway, Ernest)
گزیده و ترجمه‌ی احمد گلشیری
438 صفحه
انتشارات نگاه
چاپ سوم، 1387
5500 تومان
شنیده بودم که همینگوی بیرون از ایران بیشتر به خاطر داستان کوتاهاش معروفه و کاراش انقلاب بزرگی بوده تو تاریخ داستان کوتاه. از یه طرف حذف کردن نویسنده از همه چیز. اینکه چیزی راجع به قضیه نگه. راوی سوم‌شخص عینی باشه، توصیفاش سینمایی باشه، بدون قید و صفت اضافه. و دیگه اینکه همه چیز پوشیده باشه. نویسنده به شما نگه داستان در مورد چیه، طوری که واقعاً گاهی تا آخرش برین و نفهمین موضوع چی بود. درواقع کارور که برای ما آخر این ویژگیه، زیاد از همینگوی جلوتر نرفته. فکر می‌کنم هر چی پیش می‌ریم، داستان از پیام دادن به سمت تصویر دادن می‌ره، و همینگوی نقطه عطف مهمیه.
به نظرم همینگوی خیلی آدم خویشتن‌داری بوده. واقعاً سخته که زندگی‌ای به پرماجرایی زندگی همینگوی داشته داشته باشی، و داستانایی بنوبیسی که اینقدر کم‌حادثه‌ن، یا اینکه حادثه اتفاق می‌افته، ولی نویسنده روش تأکید نمی‌کنه، تا بتونه موقعیتیو که پیش می‌آد تصویر کنه.
مقدمه‌ی جالب مفصلی‌ام نوشته مترجم که شرح زندگی همینگویه، با اشاره به داستانایی که ارتباط مشخصی با زندگیش داشتن.

_{+ برچسب: ارنست همینگوی}

جان آپدایک (Updike, John)
ترجمه‌ی مهسا خلیلی
24 صفحه
انتشارات نیلا (مجموعه‌ی کتاب کوچک)
چاپ اول، 1386
400 تومان
غیر از اون داستان «لاتاری، چخوف...» چیزی نخونده بودم از آپدایک. اولین چیزی به ذهنم می‌رسه اینه که فضاهای داستاناشو خیلی قوی درست می‌کنه. در عین کوتاهیش به اندازه فضایی که یه رمان بلند توش گذشته باشه تو ذهن آدم می‌مونه.
از داستان خیلی خوشم اومد. توی اون «عناصر داستان»،یه جایی اسکولز می‌گه که ساختار تو داستان دو تا معنی می‌تونه داشته باشه. یکی «طرح»، و اون یکی «نقشه». طرح که مجموعه اتفاقاته که رابطه‌ی علّی دارن. درواقع چیزی که می‌شه تعریف کرد. «نقشه» نشونه‌هاییه که نویسنده می‌ذاره تو داستان و ساختار داستانو محکم می‌کنه. با تکرارای نامحسوس، یا کنار هم گذاشتن چیزایی خاص... خلاصه می‌خوام بگم که داستانای موقعیت مث این، بیشتر به نقشه متکی‌ان تا طرح. به نشونه‌ها... ممکنه تصویری باشه که توی داستان تکرار شه. اگه لو نمی‌رفت، اینجا ایده‌مو در مورد این می‌گفتم. حیفه داستان خوبیه. بخونین.

- این کتاب در "پروژکتور"

رینگ لاردنر (Lardner, Ring)
محمد نجفی
24 صفحه
انتشارات نیلا (مجموعه کتاب کوچک)
چاپ سوم، 1388
500 تومان
همه‌ی داستان از زبون یه سلمونی موقع اصلاح سر برای یه مشتری روایت می‌شه. برای همین سبک محاوره‌ای داره. نه اینکه فقط کلمه‌های شکسته و تیکه کلامای عامیانه داشته باشه، چیزای دیگه مث تکرار، یا تداعی. مثلاً داره می‌گه الف سر راهش به خونه‌ی ب می‌رسه به جیم، بعد یه چیزی درباره‌ی جیم می‌گه ربطی به طرح داستان نداره، تموم که شد برمی‌گرده سر قصه. ناتور دشتم اینطوری بود بعضی جاها اگه درست یادم باشه. کلاً ترجمه‌ش خیلی شبیه اونه.
داستانش حادثه‌ایه ولی خب پایانش گرچه خوبه، اوقدرام تکان‌دهنده نیست. اصل قضیه رم مستقیم نمی‌گه ولی درواقع انقدر روشنه که نیاز به تیزهوشی نداره فهمیدنش اصن. شاید اگه یه طوری پوشیده‌تر می‌گفت بهتر بود.
یه نکته‌م در مورد قیمت. شک کرده بودم به قیمت این کتاب کوچکا، ولی این که کوتاه‌ترینشونه که دیده‌م، (همه‌شون 500 تومنن) می‌شه صفه‌ای 20 تومن که متوسط قیمت 88 همینه.

لویی فردینان سلین (Céline, Louis-Ferdinand)
ترجمه‌ی فرهاد غبرایی
534 صفحه
نشر جامی
چاپ دوم، 1385
4700 تومان
شاهکاره. بی‌درنگ جزو کتابای محبوب زندگی‌م قرار گرفت. داستانای خوب این‌طوری‌ان که مقدمه می‌چینین و حساب‌شده جلو می‌رن تا به موقعیتای خوب برسن. سلین اصن این‌طوری نیست. موقعیت خوب و فوق‌العاده می‌جوشه از همه جای داستانش.
از مرگ قسطی بهتره واقعاً. منتها اون چون گرونه و مرکز درآورده مردم بیشتر می‌خونن. ولی کلاً خیلی شبیهن. همون راوی اول‌شخص که گویا خود سلینه، و  وقایعی که پشت سر هم اتفاق می‌افتن بی‌اینکه تو یه پی‌رنگ واحد قرار بگیرن لزوما‍ً. ولی به طرز غیرقابل درکی همه‌ش به هم ربط داره انگار. همه‌ش با اون لحن راوی معنی پیدا می‌کنه. انگار همه چیز به طرز جنون‌آوری با یه آهنگ داره می‌رقصه. می‌تونید پست مرگ قسطی رو ببینید... ترجمه هم واقعاً عالیه. شانس داشته کلاً سلین تو ایران...
هیچ‌وقت به این سؤال که نویسنده مورد علاقه‌ت کیه جواب سرراست ندادم. موقع خوندن این بارها به این فکر کردم که از این به بعد باید واقعاً خودمو کنترل کنم که نگم سلین.

- این کتاب در "کتاب نیوز" (به نقل از فرهنگ آثار)
- فصل دوم کتاب

_{+ برچسب: لویی فردینان سلین}

نینا بربروا (Berberova, Nina)
ترجمه‌ی فاطمه ولیانی
79 صفحه
نشر ماهی
چاپ اول، 1388
1500 تومان
خیلی خوب. کوتاه و خوش‌دست و دوست‌داشتنی. از اون داستانای کوتاهیه که تو مدت زمان طولانی می‌گذرن. به‌موقع نزدیک می‌شه و مو به مو روایت می‌کنه، و به‌موقع سریع رد می‌شه تا به اون چیزی که می‌خواد برسه. با وجود فضای رئال و می‌شه گفت خشنش، اون شعری که وسط داستان نقل می‌کنه (و بعد نشونه‌هایی که تو داستان می‌ذاره و به شعر ربطش می‌ده) یه فضای شاعرانه به کلش می‌ده که خیلی خوبه ترکیب این دو تا.
گمونم قبلاً در مورد «شوهرم» همچین چیزی گفته بودم. که نویسنده شعور داشته به جای اینکه مثلاً چارصد صفه بنویسه، هفتاد صفحه نوشته. نه اینکه رمان بلند کلاً چیز سرکاری‌ایه. اگه از اون دست که می‌گم خونده باشن می‌فهمین. آدم جون می‌کنه موقع خوندنشون، فقط چون نویسنده خواسته سنت زیاده‌گویی رو به‌ جا بیاره. اشتفان تسوایگ مشخصاً اینطوریه بعضی کاراش. در حالی که همون می‌تونست داستان کوتاه خیلی خوبی بشه.

- این کتاب در "اعتماد ملی" 
- این کتاب در "پروژکتور"
- این کتاب در "خبر آنلاین"

دنی دیده‌رو (Diderot, Denis)
ترجمه‌ی مینو مشیری
358 صفحه
فرهنگ نشر نو
چاپ دوم، 1387
7300 تومان
احتمالاً می‌دونید که کتاب کلاسیکیه در حد دن‌کیشوت و خیلی دیر ترجمه شده و نویسنده‌ش سرپرست اون دائرة‌المعارف معروف عصر روشنگری بوده و اینا. کتاب خیلی خوش‌خونیه با توجه به کلاسیک بودنش. روشش قصه تو قصه آوردنه و گمونم قراره شخصیت ژاک بار زیادی داشته باشه تو رمان. ولی راستش من خیلی متوجه ظرافت شخصیتش نشدم اونطور که می‌گن هست. انگار قراره روشنفکر رند باشه یا چیزی شبیه این. برای من بیشتر یه آدم بامزه‌ی از زرنگ جلوه کرد.خدا منو ببخشه.
هان اون‌طور که تو مقدمه اومده بهش می‌گن ضدرمان. خودش تو متن مرتب اشاره می‌کنه. خواننده رو مخاطب قرار می‌ده و می‌گه اگه این رمان بود، می‌تونستم فلان واقعه رو پیش بیارم و با فلان قضیه بذارمت سر کار، ولی این کارو نمی‌کنم. یا اینکه می‌خواین فعلاً اینجا رو ول کنیم، بریم سراغ فلانی... خوبه این کاراشم... بعد گویا پر از تلمیحایی هم هست که فقط به مقدار کمیش خودش تصریح می‌کنه یا مترجم پانویس نوشته. و انگار بار این اشاره‌های فلسفی و تاریخی‌ش خیلی سنگینه ولی گمونم یه اهمیتشم تو گرفتن اصالت از قصه باشه. که بعداً تو کارای کوندرام فرم دیگه‌ای‌شو می‌شه دید...

- گزارش نشست شهر کتاب
- این کتاب در "Menu"

آلبر کامو (Camus, Albert)
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی
128 صفحه
نشر ماهی
چاپ اول، 1388
4900 تومان
خیلی خوب بود. خیلی داستان سرراستی داره. با حداقل وقایع و شخصیت اضافه. به نظرم بیشتر قدرتش تو لحن راویه که نقطه‌ی ثقله کتابه یه جورایی. شخصیت راوی رو می‌سازه، و بعد دلیل رفتارش و واکنش بقیه رو روشن می‌کنه. و ترجمه‌ی دیهیمی هم به نظر شاهکار می‌رسه. یه جاهایی که حال داشتم و مقایسه کردم با مال لیلی گلستان اینو ترجیح می‌دادم. علی‌الخصوص از نظر جنس نثر که همون لحن راوی رو درمی‌آره. می‌دونید وقتی یه چاپ خوب و مقبول هست از یه کتاب، باید چاپ بعدی دلایل کافی برای قانع کردن خریدار داشته باشه. و ماهی کاملاً از این قضیه آگاه بوده و اینقد خوش‌دست و خوشگل چاپ کرده اینو. نشونه‌شم اینکه این همه وقت ترجمه‌ی لیلی گلستانو داشتم وسوسه نشده بودم بخونم ولی اینو نسبتاً زود دست گرفتم.
به نظرم خیلی نیاز توضیح و تفسیرم نداره کتاب. به صورت پیش‌فرض نمی‌تونم تصور کنم دلیل این همه بحث و نظریه‌پردازی چیه. نهایتاً همون یادداشت کوتاه کامو روشن می‌کنه قضیه رو. حالا یه بار حال داشتم باید برم اون مقدمات ترجمه‌ی لیلی گلستانو بخونم.

- این کتاب در "کتاب‌های عامه‌پسند"
- این کتاب در "کتاب‌نیوز" (به‌نقل از فرهنگ آثار)

- این کتاب در "کتاب‌های عامه‌پسند"

_{+  برچسب: آنتونیو تابوکی}

خورخه لوییس بورخس (Borges, Jorge Luis)
ترجمه‌ی م. طاهر نوکنده
245 صفحه
انتشارات نیلوفر
چاپ دوم، 1387
3800 تومان
تجربه‌ی غریبیه بورخس خوندن. دقیقاً به همون دلیلی که خود بورخس اشاره می‌کنه مترجم هم تکرار: داستانای بورخس برخلاف اکثر نویسنده‌ها به جای اینکه از واقعیت مایه بگیرن، از دنیای ذهنی خودش مایه گرفتن. این باعث می‌شه آدم اولش یه جور احساس عدم امنیت کنه موقع خوندن! کلاً آدما از هر چیز غیرنرمالی یه ترس نهفته دارن... بعد ارجاعش به فضاهای اسطوره ای فرهنگای دور از ما هم تشدید می کنه اینو. اینم البته هست که درباره‌ی این رشد داستان داره و به اسرارنامه ارجاع می‌ده و... بگذریم. خیلی از داستاناش با «کتابخانه‌ی بابل» مشترکه. گویا این ترجمه‌ی کامل یه مجموعه داستانه، و اون گزیده بوده. چن جا حوصله کردم مقایسه کردم ترجمه‌ها رو... هرکدوم به نظر اشکالایی داشتن، ولی چیزی که واضح بود این بود که این آقای نوکنده فارسیش خوب نیست. مخصوصاً جاهایی که سعی می‌کنه نثر آرکائیک یا فاخر بشه، سوتی‌های بدی می‌ده. هم از نظر نحوی، هم از نظر واژگانی... ولی در کل خوندنش توصیه می‌شه.

_{+ برچسب: خورخه لوییس بورخس}

شارل-فردینان رامو (Ramuz, Charles-Ferdinand)
ترجمه‌ی پیروز سیار
109 صفحه
نشر نی
چاپ اول، 1387
2000 تومان
توی نمایشگاه دیدم و طرح جلدش سریع وسوسم کرد. معمولاً این طور کتاب خریدن بد جواب نمی‌ده. مثلاً «شب پیشگویی» و «تارک دنیا مورد نیاز است» که هر دو تجربه‌های موفقی بودن. ولی این بار چندان جواب نداد. شروعش خیلی خوب و امیدبخشه. چون همون اول می‌فهمید می‌گم: داستان زنده شدن آدمای یه دهکده تو سوییس و زندگی بهشتی‌گونه‌شونه. توصیفا و زبان آدمو یاد متون مقدس می‌ندازه. پیروز سیارم که کتاب مقدس ترجمه کرده... بعد که سرگذشتا شروع می‌شه بازم بد نیست، ولی خلاصه آدم همه‌ش منتظر اون اتفاقیه که قراره بیفته... و اون اتفاق بالأخره می‌اقته؛ ولی قدرت و جذابیت لازمو نداه. درونمایه‌شم چیز تکراری و روییه. اینه که در نهایت به نظرم کار متوسطیه.

گوسناو فلوبر (Flaubert,  Gustave)
ترجمه‌ی مهدی سحابی
496 صفحه
نشر مرکز
چاپ اول، 1386
7500 تومان
عجب شاهکاری بود. جداً بی‌دلیل نیست این همه تمجیدی که از فلوبر می‌کنن. آخراش که واقعاً نفس‌گیر بود. توصیف بی‌نهایت خوبی که با بی‌تفاوتی و خونسردی از فاجعه می‌کنه شگفت‌آوره. آدمو یاد همینگوی می‌ندازه. و انگار این یه قانونه که هر وقت از چیزی تو کار یه نویسنده‌ی جدید خوشت اومد، می‌تونی مطمئن باشی که یه طورایی تو کار نویسنده‌های قدیمی‌تر سابقه داشته. و هرچی کارای قدیمی‌تر می‌خونی، احساس می‌کنی شکل اصیل‌ترو پیدا کردی. همینگوی، بیشتر از کارور مثلاً، و فلوبر بیشتر از همینگوی.
البته بله... توصیفاش یه جاهایی خیلی طولانی می‌شه... و بدیش اینه که من آخرشم نمی‌تونم درست تجسم کنم این چیزی که داره می‌گه. ولی اگه خونسردیتو حفظ کنی بالاخره تموم می‌شه.
مقدمه‌ی خوبی داره از مهدی سحابی . اونجا به چند تا چیز اشاره می‌کنه که یکیش تقریباً همونه که اول گفتم. و یکی دیگه خیلی خوشم اومد این که فلوبر از نمادگرایی در مورد آثارش خوشش نمی‌اومده. که یعنی مثلاً این شخصیت نماد انحطاط فلان دوران است. ایول. کاملاً مریدشم.
به هر حال درنگ نکنید.

+ این کتاب در «کتاب‌نیوز» [به‌نقل از فرهنگ آثار]
+ این کتاب در «جشن کتاب»

آلیس مونرو (Munro, Alice)
ترجمه‌ی مژده دقیقی
394 صفحه
انتشارات نیلوفر
چاپ اول، 1386
4900 تومان
داستاناش خیلی زیرپوستیه و پر از جزئیات. تعریف می‌کنه، تعریف می‌کنه، تا به یه لحظه یا موقعیت خوب برسه. بعد راحت ول می‌کنه می‌ره. از چند تاش خیلی خوشم اومد. اصن حالمو خوب کرد جدی. بعضیاش نه... مثلاً از «فریب‌ها» خوشم نیومد، و از «بزودی» بسیار خوشم اومد.
«به اعتقاد بسیاری از منتقدان، داستان‌هایش به لحاظ قدرت ادبی و احساسی به رمان نزدیک است.» حرف درستیه. داستان‌هاش طولانی‌ان، و اکثراً، با اون تعریفی که از داستان کوتاه می‌کنن که تصویر یا برشی کوتاه از زندگیه فرق دارن. سه تا از داستانا به هم پیوستن. بیشترش پرش زمانی دارن و می‌دونین که... اون حسی که از دیدن آینده می‌مونه... و گاهی پس و پیش شدن زمانی... و این پس و پیش شدن، و شروع کردن داستان از جایی که تو برات گنگ باشه، چیزاییه که علی رغم زاویه دید دانای کل مدرنش می‌کنه. و گمونم باید گفت یه جاهایی دانای کلشم به دانای کل محدود نزدیک می‌شه. گرچه خیلی جاهام تو ذهن شخصیتا سرک می‌کشه.
اسم داستاناش اکثراً یه کلمه‌ایه و جالب به نظر نمی‌آد. ولی گاهی در طول داستان که فکر می‌کنی این اسم چند وجه داره...
درکل خوشم اومد. از اون کتاباس که گمونم یه روز دوباره بخونم.

سال بلو (Bellow, Saul)
بابک تبرایی
177 صفحه
نشر چشمه
چاپ دوم، 1387
2700 تومان
دروغ چرا؟ بذار همین اول بگم. من دیگه از خوندن داستانا و نمایشنامه‌هایی که درباره‌ی بدبختی انسان معاصر آمریکاییه اشباع شدم. مث این نوبل برده باشه طرف یا پولیتزر فرقی نمی‌کنه. اینم با وجود توصیفای مثال‌زدنی و شخصیت‌پردازی خیلی خوب و توصیف ذهنیات و اینا، بهم اونقدرا نچسبید. یعنی متوجه بودم که کتاب خیلی خوبیه، ولی نمی‌چسبید. اگه اهلش باشی می‌دونی چه دردیه این...
بعد... به طرز احمقانه‌ای می‌خوام این سؤال کودکانه رو طرح کنم که آخرش چی شد؟ من که می‌گم [نخوندی نخون.] مرد! گویا هیچ کس جز من چنین برداشتی نداره. خودمم خیلی این برداشتو ندارم ولی جز اینم نمی‌فهمم چی می‌تونه باشه منظور اون جمله‌ی آخر.
یه مؤخره‌م داره که ای... بدک نیست... دوباره یه چیزایی رو دوره می‌کنه تو ذهن آدم. و ترجمه. این آقای تبرایی فارسی‌ش خیلی خوب نیست. جدی می‌گم. جمله‌ی نارسا و بدریخت زیاد داره توش. یه جاهایی آدم حتی از نظر دستوری نمی‌فهمه چی به چی شد. ولی اینقدم که از این وصف برمی‌آد آزاردهنده نبود.
با این اوصاف احمقانه‌س اگه بگم توصیه می‌شه؟ توصیه می‌شه.

مری ک. هریس (Harris, Mary Kathleen)
ترجمه‌ی گلی امامی
218 صفحه
نشر هرمس (کتاب‌های کیمیا)
چاپ چهارم (هرمس)، 1381
1000 تومان
عالی. هر انسانی باید گاهی این کارو بکنه. برگرده کتابایی که چندین سال قبل خونده دوباره بخونه. چقدر خوبه آدم وقتی راهنماییه کتابایی به این خوبی بخونه. چه خوبه آدم معلم ادبیاتی داشته باشه که کتابایی به این خوبی بده دستش. یادمه اون موقع هی دنبال یه اتفاق مهم تو کتاب می‌گشتم و نمی‌افتاد. حالا که نگاه می‌کنم به اندازه کافی اتفاق توش می‌افته. و شاید خوبه که اون طوری که اون موقع من انتظار داشتم اتفاق بزرگ توش نمی‌افتاد. مث رمانای حادثه‌ای که قهرمانشون نوجوونه. این طوری خیلی بهتره. درست مثل زندگی واقعی چند تا دختر مدرسه‌ای. باید واقعاً به شعور گلی امامی آفرین گفت که اینو ترجمه کرده. می‌دونید که... به نظر اصلاً جدی نمی‌آد. ولی خیلی کتاب درست و حساب‌شده‌ایه. پره از جزئیات، از صحنه‌ها و توصیفایی که درست سر جاشونن. بدون حرف اضافه. شخصیتا، دیالوگا، همه چی بی‌اشکال. صرف نظر از تجدید خاطرات و یاد باد آن روزگاران و اینا، واقعاً خوندنش برام از نصف کتابایی که می‌خونم اینجام ازشون تعریف می‌کنم خوشایندتر و لذت‌بخش‌تر بود. کاش از این کتابا بیشتر سراغ داشتم.

جی. دی. سلینجر (Salinger, Jerome David)
ترجمه‌ی امید نیک‌فرجام
206 صفحه
انتشارات ققنوس
چاپ ینجم، 1386
240۰ تومان
چی می‌شه گفت؟ مث همیشه خیره‌کننده. دارم فکر می‌کنم که یه دلیل علاقه‌ی وافر نسل ما به سلینجر، این درونگرایی شخصیتاشه. یه طورایی نخبه‌گرایی... این جامعه‌گریزی ما رو ارضاء می‌کنه! توجیه می‌کنه... هر چند که بله خوشبختی اینه که با گلوی بریده ببینی زنی داره کوزه‌ی آب می‌بره و جناب سیمور به ساده‌دلی نیاز داره و این چیزا به طرز تحمل‌ناپذیری شادش می‌کنه، اما کاملاً یه دید از جایگاه بالاست. انگار سیر من الحق الی الخلق! دارم مزخرف می‌بافم؟
کتاب دو بخش داره. «تیرهای سقف...» بسیار روان و لذت‌بخشه. خیلی یادآور بخش زویی «فرنی و زویی». اما از زبان بادی و انگار بهتر. «سیمور: پیشگفتار» یه کم سخت‌خونه. حتی تو به کار بردن «داستان» براش باید یه کم احتیاط کرد. یه تک‌نگاری بلنده باز از زبان بادی درباره‌ی سیمور. با تیکه‌کلامای همیشگی و خاطره و حرفای فلسفه‌مانند و اینا. اینم خیلی خوب بود. یه مؤخره‌م داره که یه مقاله‌ی ترجمه‌شده‌س. مقاله‌ی خوبیه سرجمعش.

+ برچسب: جی. دی. سلینجر

ایتالو کالوینو (Calvino, Italo)
ترجمه‌ی لیلی گلستان
315 صفحه [رقعی]
نشر آگه
چاپ پنجم، 1386
3800 تومان
واقعاً نمی‌خواستم چیزی از کالوینو بخونم فعلاً اما انقد درمورد این کتاب تو همین مدت حرف شنیدم که عالیه و با بقیه کاراش فرق می‌کنه و اینا که خوندمش. و واقعاً خیلی فرق داشت با اون‌یکی. نمی‌دونم کالوینو با نوشتن این کتاب قصد داشته دهن خودشو سرویس کنه، یا ما رو، یا اون منتقدایی که می‌خوان درباره‌ی شکل روایت این کتاب چیزی بنویسن؛ اما به هر حال در همه‌ی این موارد موفق شده. اول که شروع کردم به خوندن، بدجوری منو گرفت و بدجوری داشتم لذت می‌بردم. بعدش... متأسفانه یه مقدار فاصله افتاد تو خوندنم، بعد با چند تا از فصلاشم خیلی حال نکردم، یه حاهایی‌م خیلی نارسا بود جمله‌ها! و خیلی انتزاعی... و از نوع بی‌خودش به نظرم. چون مترجمش لیلی گلستانه احتمالاً باید تو اصل همین‌طوری باشه. خلاصه اول احساس می‌کنم جزو کتابای بسیار محبوبم قرار می‌گیره. مثلاً جزو ده تا، ولی نگرفت. توضیح نمی‌دم درباره‌ی روایت و ایناش چون گذشته از فضاسازی فوق‌العاده‌ی فصل "اگر شبی..." که تو چندتا از فصلای دیگه‌شم به همون خوبی بود، بیشتر اون لذت اولیه، به خاطر غافلگیری از شکل روایت و اینا بود. پیشنهاد می‌کنم هیچ مطلبی درباره‌ی کتاب نخونید قبل خوندن خودش.

- این کتاب در "کتاب‌های عامه‌پسند"

_{+ برچسب: ایتالو کالوینو}