برتولت برشت (Brecht, Bertolt)
ترجمه‌ی عبدالرحیم احمدی
285 صفحه
انتشارات نیلوفر
چاپ هفتم، 1387
4800 تومان
اولین چیزی بود که از برشت می‌خوندم. خود نمایشنامه که خیلی خیلی خوبه. آدم تعجب می‌کنه که از داستانی که از قبل می‌دونه چطور می‌تونه اینقدر لذت ببره. جالب اینکه این عمد برشته –اونطور که تو مقدمه اومده- و مخصوصاً جذابیت فهم آخر قصه رو می‌گیره و سعی می کنه حالت تاریخی به کاراش بده. حتی اونایی که به این معنی تاریخی نیستن. قبلش شنیده بودم درباره‌ی سبک برشت. تئاتر حماسی و فن فاصله‌گذاری... مقدمه‌ی مفصلی که مترجم نوشته درباره‌ی زندگی برشت، تئاتر حماسی و درباره‌ی آثار برشته. بیشتر این بخشو رد کردم شاید بعد بخونم. درباره‌ی تئاتر حماسی... به نظرم سبک خاصیه. نمی‌تونم با اون قطعیتی که برشت این کارو می‌کنه درام غیرحماسی رو مردود کنم. و فکر نمی‌کنم معمولاً کسی این کارو بکنه... ولی اون انکار لازمه‌ی ایجاد همچین انقلابیه. بله...

گوسناو فلوبر (Flaubert,  Gustave)
ترجمه‌ی مهدی سحابی
496 صفحه
نشر مرکز
چاپ اول، 1386
7500 تومان
عجب شاهکاری بود. جداً بی‌دلیل نیست این همه تمجیدی که از فلوبر می‌کنن. آخراش که واقعاً نفس‌گیر بود. توصیف بی‌نهایت خوبی که با بی‌تفاوتی و خونسردی از فاجعه می‌کنه شگفت‌آوره. آدمو یاد همینگوی می‌ندازه. و انگار این یه قانونه که هر وقت از چیزی تو کار یه نویسنده‌ی جدید خوشت اومد، می‌تونی مطمئن باشی که یه طورایی تو کار نویسنده‌های قدیمی‌تر سابقه داشته. و هرچی کارای قدیمی‌تر می‌خونی، احساس می‌کنی شکل اصیل‌ترو پیدا کردی. همینگوی، بیشتر از کارور مثلاً، و فلوبر بیشتر از همینگوی.
البته بله... توصیفاش یه جاهایی خیلی طولانی می‌شه... و بدیش اینه که من آخرشم نمی‌تونم درست تجسم کنم این چیزی که داره می‌گه. ولی اگه خونسردیتو حفظ کنی بالاخره تموم می‌شه.
مقدمه‌ی خوبی داره از مهدی سحابی . اونجا به چند تا چیز اشاره می‌کنه که یکیش تقریباً همونه که اول گفتم. و یکی دیگه خیلی خوشم اومد این که فلوبر از نمادگرایی در مورد آثارش خوشش نمی‌اومده. که یعنی مثلاً این شخصیت نماد انحطاط فلان دوران است. ایول. کاملاً مریدشم.
به هر حال درنگ نکنید.

+ این کتاب در «کتاب‌نیوز» [به‌نقل از فرهنگ آثار]
+ این کتاب در «جشن کتاب»

آلیس مونرو (Munro, Alice)
ترجمه‌ی مژده دقیقی
394 صفحه
انتشارات نیلوفر
چاپ اول، 1386
4900 تومان
داستاناش خیلی زیرپوستیه و پر از جزئیات. تعریف می‌کنه، تعریف می‌کنه، تا به یه لحظه یا موقعیت خوب برسه. بعد راحت ول می‌کنه می‌ره. از چند تاش خیلی خوشم اومد. اصن حالمو خوب کرد جدی. بعضیاش نه... مثلاً از «فریب‌ها» خوشم نیومد، و از «بزودی» بسیار خوشم اومد.
«به اعتقاد بسیاری از منتقدان، داستان‌هایش به لحاظ قدرت ادبی و احساسی به رمان نزدیک است.» حرف درستیه. داستان‌هاش طولانی‌ان، و اکثراً، با اون تعریفی که از داستان کوتاه می‌کنن که تصویر یا برشی کوتاه از زندگیه فرق دارن. سه تا از داستانا به هم پیوستن. بیشترش پرش زمانی دارن و می‌دونین که... اون حسی که از دیدن آینده می‌مونه... و گاهی پس و پیش شدن زمانی... و این پس و پیش شدن، و شروع کردن داستان از جایی که تو برات گنگ باشه، چیزاییه که علی رغم زاویه دید دانای کل مدرنش می‌کنه. و گمونم باید گفت یه جاهایی دانای کلشم به دانای کل محدود نزدیک می‌شه. گرچه خیلی جاهام تو ذهن شخصیتا سرک می‌کشه.
اسم داستاناش اکثراً یه کلمه‌ایه و جالب به نظر نمی‌آد. ولی گاهی در طول داستان که فکر می‌کنی این اسم چند وجه داره...
درکل خوشم اومد. از اون کتاباس که گمونم یه روز دوباره بخونم.

آنتونیو بوئرو بایــِخو (Buero Vallejo, Antonio)
ترجمه‌ی پژمان رضایی
143 صفحه
نشر نی (مجموعه‌ی دور تا دور دنیا)
چاپ اول، 1384
1200 تومان
نکته‌ی مثبتش اینه که خوش‌دسته. ینی کلاً این مجموعه‌ی دور تا دور دنیا خوش‌دسته، طرح جلداشم خوبه.
یه نمایشنامه‌ی سه پرده‌ایه. در کل... خوب بود. نه خیلی بیشتر. داستان چند تا خانواده‌س که توی یه آپارتمان زندگی می‌کنن و... عشق بین آدما و... در این حد که می‌شه گفت: «نمایشنامه‌ای است درباره‌ی انسان‌های بدبختی که به تقدیر تسلیم می‌شوند، یا از آن شکست می‌خورند و ادامه‌ی آن در چند نسل!»
به هر حال پیام مهمیه... یه مؤخره‌م داره درباره‌ی تئاتر اسپانیا و جایگاه این طرف توش و این حرفا. من که حوصله نکردم کامل بخونم. ترجمه‌شم روون و خوبه. در کل اگه کسی بهتون قرض داد بخونید حتماً.