ماتئی ویسنی‌یک (Visniec, Matei)
ترجمه‌ی تینوش نظم‌جو
64 صفحه
نشر ماه‌ریز
چاپ سوم، ۱۳۸۶
1000 تومان
یه نمایشنامه‌ی نسبتاً کوتاهه. نمی‌دونم تو چه سبکی به حساب می‌آد ولی به هر حال غیررئاله. قبل از این فقط «خرس‌های پاندا...» رو خونده بودم ازش و اونم توی همین فضا بود. در طول نمایش اتفاق خاصی نمی‌افته و دیالوگا بیشتر تقلای بی‌حاصل شخصیتاش و قبل از پایان نمایش جز یه نکته‌ی محوری کی هی روش تأکید می‌شه، اطلاعات خاصی‌م کشف نمی‌کنن، یا نمی‌کنیم.
نکته‌ی اساسی برای کنار اومدن با این جور کتابا اینه که نباید سعی کنی یه معنی قطعی مشخص از توش دربیاری. یعنی اون طوری که با داستان یا نمایش رئال برخورد می‌کنی بفهمی منظورش چیه. نباید در حد یه تمثیل پایین بیاریش و همه چیزو ساده کنی: این یعنی این. باید تصور کنی این یه خوابه که شب دیدیش. چه حسی بهت دست می‌ده؟ چی فکر می‌کنی؟ کل قضیه همینه. و قرار نیست متن معنی‌ای بیشتر این داشته باشه. این یک نظر شخصی‌ست.

- نگاهی به آثار ماتئی ویسنی‌یک [بعدِ خوندن هر نمایش‌نامه قسمت مربوطو بخونید.]

_{+ برچسب: ماتئی ویسنی‌یک}

بهرام بیضایی
224 صفحه
انتشارات روشنگران و مطالعات زنان
چاپ پنجم، 1385
3000 تومان
با وجود حجم کمی که داره، بیشتر اطلاعات اساسی درباره‌ی تاریخ نمایش در ایرانو جمع کرده و خیلی مختصر و مفید شکل‌های مختلفشو معرفی کرده. از مراسم‌های آیینی باستانی که وجه نمایشی دارن و عزاداری‌های دوره‌های جدیدتر، تا خیمه‌شب‌بازی و روحوضی و تعزیه و... و نوع‌های به‌نسبت مهجورتر برای ما، مثل تعزیه‌های کمدی رو هم توضیح داده. به کتابای تاریخ و شعر و اینام زیاد مراجعه می‌کنه برا پیدا کردن آثار شکل‌های نمایشی.
نثر روونی‌ام داره و خسته نمی‌کنه آدمو. یه اشکالش اینه که حرف بی‌ارجاع زیاد می‌زنه. یعنی می‌گه فلان الگو تو فلان نمایش بود، و معلوم نیست که اینو جایی خونده، شنیده، یا چی. و این خب برای کار تحقیقی آکادمیک ضعفه...
وارد بحث تئاتر جدید که متأثر از غربه نشده و اصلاً دیدش اینه که ورود شکل‌های جدید نمایش سیر طبیعی رشد نمایش‌های ایرانی رو قطع کرده.
در کل کتاب خوب و مهمیه. هرچند شهرتش بیشتر از اهمیتشه.

_{+ برچسب: بهرام بیضایی}

مجموعه‌ی مقاله‌ها درباره‌ی اساطیر، فرهنگِ مردم و ادبیات عامیانه‌ی ایران
مهران افشاری
170 صفحه
نشر چشمه
چاپ دوم، 1387
2600 تومان
ده تا مقاله‌س که همه‌ش واقعاً جالب و دقیق و به‌دردبخوره. (فهرستشونو تو ادامه‌ی مطلب می‌ذارم.) وسعت منابعش واقعاً تحسین‌برانگیزه. بعضیاش شیش-هفت صفحه پاورقی داره. دوستی توصیف خوبی کرد: مقاله‌هاش دائرةالمعارفیه. یعنی به اطلاعات وسیعی از منابع مختلف در مورد موضوع جمع می‌کنه ولی معمولاً نتیجه نمی‌گیره. ولی چند جا حدسا جالب و مهمی میِ‌زنه. مث حدسش درباره‌ی ارتباط اهل حق و خرم‌دینان. و اصلاً بعضی مقاله‌هاش در اصل مال «دانشنامه‌ی جهان اسلام» بوده. بقیه‌شم تو مجله‌ها و مجموعه مقاله‌های پدرماردار چاپ شده بوده. مث آینده و ایران‌شناسی و هستی...
در کل اگه چیزی راجع به این موضوعا می‌خواین بخونین، مطالب آکادمیک دست اولیه و با بقیه‌ی کارا تو اون زمینه‌م آشناتون می‌کنه. یه فهرست راهنمام داره و یه مقدمه از دکتر کتایون مزداپور.

محمود دولت‌آبادی
67 صفحه
نشر قطره
چاپ اول، 1383
600 تومان
یه نمایشنامه‌ی رادیوئیه و از یه داستان اقتباس شده. داستان کوتاه «گل قرمز» از آدمی به اسم وسولود میخاییلوویچ گارشین. [کی هست؟] با توجه به این که ده صفه‌شم مقدمه‌س خیلی راحت می‌شه یه‌نفس خوندش. مقدمه توضیحه درباره‌ی نویسنده، این که این نمایشنامه کی تنظیم شده و مقایسه‌ش با «اتاق شماره‌ی 6» چخوف که دولت‌آبادی اونم از روی اونم یه نمایشنامه‌ی رادیویی به اسم «خانه‌ی آخر» نوشته.
خود نمایشنامه خوبه. مخصوصاً با توجه به حجم و قیمتش... می‌تونم بگم لذت‌بخش بود. البته چیز فوق‌العاده‌ای‌ هم نیست. فضاش یه جورایی کافکاییه و در حد خودش خوبه. فک می‌کنم داستانش بهتر در اومده باشه. ولی این فقط یه حدسه. بستگی به این داره که چقد وهم‌آلوده کرده باشه فضا رو و وارد دنیای دیوانه‌هه شده باشه. [با این جمله‌ی محافظه‌کارانه طفره رفتم از این که بگم این خوبه یا بد.]
پشت جلد و مقدمه لو می‌دن داستانو.