دینو بوتزاتی
(Buzzati, Dino)ترجمهی محسن ابراهیم
۲۶۴ صفحه
نشر مرکز
چاپ اول، 1379
1450 تومان
خیلی خوب بود. داستان یه افسره که برای اولین مأموریتش به یه قلعهی دورافتاده میره و سعی داره که سریع از اونجا بیاد و به زندگی سابقش برگرده. یعنی اینطوری شروع میشه. از بوتزاتی فقط 5-6 سال پیش یه کتاب خونده بودم به اسم «کوسه» که ترجمهی بخشی از کولومبره بود. اونجا برای معرفی بوتزاتی گفته بود «خالق صحرای تاتارها». انگار که اثر خیلی شاخصی باشه و با این شناخته شه. و انصافاً هم هست. فقط از پایانش خیلی خوشم نیومد. اما خیلی مهم نیست. همهی کتاب اونقدر حسابشده نوشته شده که کافیه. خیلی سخته که وقتی قراره یه روند قابل پیشبینی رو تعریف کنید، طوری طعمههای کوچیکو قرار بدید که خواننده واقعاً دنبالشون کنه و از اون روند کلی خسته نشه. آره... بخونید منظورمو میفهمید.
ترجمهش... بد نیست. یعنی خوبه، اما یه جاهایی تو انتخاب کلمه و صفت خیلی بد سلیقهس. مثلاً «صورتش را منور میکرد». یا «دلهرهی خاصی او را فرا گرفت» و «دلتنگی عجیبی به او دست داد». میدونید که... این صفتای... آره. سروش حبیبی هم ترجمهش کرده. به اسم «بیابان تاتارها». شاید اون بهتر باشه.
