وودی آلن (Allen, Woody)
ترجمه‌ی محمود مشرف تهرانی
175 صفحه
نشر ماهریز
چاپ دوم، 1384
1300 تومان
اینم اولین کتاب نمایشگاه. از کتابای نشر ماهریز خوشم میاد کلاً... از نظر گرافیک و اینا... انتشاراتیه که «شخصیت» داره واقعاً.
یه تیکه‌هاییش واقعاً خوبه. یعنی من می‌خندیدم. یه تیکه‌هاییشم بی‌مزه به نظر می‌آد. چیزی که معلومه اینه که چون بیشترش حالت نقیضه‌پردازی داره... یعنی یه شکلْ مصاحبه، یا داستان، یا برنامه رو که تو آمریکا رایجه رو مسخره کرده، لزوماً برای ما غیر آمریکایی‌ها بامزه نیست. ضمن این که خیلی جاهاشم به آثار ادبی و فرهنگی و این چیزا اشاره داره. مثلاً اون فصلی که به سبک نامه‌های ونگگ نوشته شده. چند وقت پیش تلویزیون فیلم شور زندگی رو داد... چون اونو دیده بودم مثلاً فهمیدم که اون اشاره به دندون پر کردن تو فضای آزاد چیه قضیه‌ش... و اگه اون نبود اصولاً بی‌معنی می‌شد. یا وقتی می‌گه «عشق من مثل یک غژگاو بزرگِ بزرگ است» به شعر رابرت برنز اشاره داره: «عشق من همچون یک رز سرخ سرخ است.» یا اون جایی که به عقاید خرافی درباره‌ی ماه اشاره می‌کنه منظورش سیلویا پلاته احتمالاً... (کاملاً درک می‌کنم که کم آوردین همه در برابر دانش من... نگران نباشید چون منم یه روز مثل شما بودم.)
و مترجم هم زیرنویس به دردبخور چندان نداره... هرچند اگرم داشته باشه فایده نداره. هیچ جوکی بعد از توضیح دادن بامزه نیست. همون طور که الان احتمالاً این مثالا برای شما بامزه نبود.
ولی با این حال قسمتای خنده‌دارش اون قدر هست که ارزش خوندنو داشته باشه.
 “«رو»ی بزرگ جانوری اسطوره‌ای است با کلّه‌ی شیر و بدن شیر؛ ولی هرکدام از یک شیر جداگانه. معروف است که «رو» هزار سال می‌خوابد و بعد ناگهان در میان شعله‌های آتش بیدار می‌شود، به‌خصوص اگر سیگار به لب چرت بزند.”

- این کتاب در "کتاب‌های عامه‌پسند"

رولد دال (Dahl, Roald)
ترجمه‌ی شهلا طهماسبی
227 صفحه
نشر مرکز
چاپ اول، 1384
2750 تومان
به اندازه‌ی «داستان‌های نامنتظره» خوب نبود. کلاً داستاناش اون فضای یه‌دست و مشخصه‌های مجموعه قبلی رو نداشته‌ن. تو مقدمه‌ی این نوشته که: « تلویزیون انگلستان بعضی داستان‌های او را با نام داستان‌های غیرمنتظره به صورت فیلم درآورده است.» نمی‌دونم یعنی همون داستان‌های کتاب قبل رو می‌گه یا نه. چون من یادمه که دو تا از داستان‌های همین کتاب حاضرو قبلاً از تلویزیون خودمون دیده بودم. نمی‌دونم یادتون هست یا نه... یه برنامه‌ای بود جمعه‌ها غروب می‌داد... فیلم‌های خیلی کوتاه... در حد 5-6 دقیقه که همه‌ش یه جورایی غافلگیرکننده بود... آره...
از دو تاش بیشتر خوشم اومد: «آه راز شیرین حیات» و «مهمان». اولی کمی... کمی نزدیک بود فضاش به اون کتاب قبل. دومی یه لحن طنز کاملاً سرخوشانه داشت در طول داستان و البته یه غافلگیری آخرش. بقیه‌ش بعضاً ضربه نداشت... یعنی شما از یه جایی قضیه رو می‌فهمی و داستان بی‌خودی ادامه پیدا می‌کنه، و یه چندتایی‌شم... شاید غافگیرکننده بود، اما تکان‌‌دهنده نبود... برعکس مجموعه‌ی قبل که اگرم نقطه‌ی غافلگیری‌ای در کار نبود، چیزی که روایت می‌شد تکان‌دهنده بود... بله...

_{+ برچسب: رولد دال}

ریموند کارور (Carver, Raymond)
ترجمه‌ی مصطفی مستور
207 صفحه
نشر رسش
چاپ دوم، 1384
1700 تومان
قبل از هر چیر بگم که این قطعو خیلی دوست دارم... مث قطع «پدرو پارامو» و «چه کسی پالومینو...» یه کم از رقعی کوچیکتره... و اگه طرح جلد کمی خوب باشه –که این یکی نبود- واقعاً دست گرفتن کتاب حس خوبی به آدم می‌ده.
کلاً نُه تا داستان داره که به تفکیک کتابای اصلی که توشون چاپ شده‌ن اومده‌ن، و سه تا مقاله‌ی ترجمه‌شده، هر کدوم درباره‌ی یکی از کتابای کارور، و یه مقدمه از خود مستور.
نمی‌دونم چرا خیلی خوشم نیومد از کتاب. این طور که اینجا نوشتم دفعه‌های قبل با کارور خیلی حال می‌کردم. واقعاً گاهی خیلی سخته فهمیدن منظور داستان‌هاش... چون اتفاقی در کار نیست و همه چیز در موقعیت... در فضاسازی شکل می‌گیره. گمونم ترجمه‌ی این جور داستان‌ها خیلی سخته...  چون واقعاً همه چیز... کوچکترین جزئیات... یا حتی شکل جمله‌ها مهمّن برای انتقال اون حس و فضا... به هر حال یه جورایی نمی‌فهمیدم یا اگه می‌فهمیدم حال نمی‌کردم.
چیزی که خیلی به چشم خورد این بود که راوی‌های کارور تقریباً همیشه اول‌شخصن –و چرا نباید باشن؟- و معمولاً تأکید می‌کنن که قضیه مال خیلی وقت پیشه، یا از کسی شنیده‌ن، یا مربوط به فلان قضیه‌س. انگار تو کافه نشستن و دارن باهات حرف می‌زنن. یه جورایی به بار معمولی... یا مستندوار بودن داستاناش اضافه می‌کنه این.
و یه چیز دیگه. توی پست «من عاشق...» نوشته‌م که چند تا از داستاناش خیلی کاروریه... از جمله «لیلیوم‌های زرد». به تشخیص خودم ایمان آوردم... چون متوجه شدم که اصولاً اون داستان یک کپیه از یکی از داستانای این کتاب. «خودت را جای من بگذار». کپی... چه جوری بگم... انگار... استقبال کرده از اون! همون طرح... همون اوج و فرود... همون فرمول... فقط بعضی متغیراش عوض شده‌ن.

رولد دال (Dahl, Roald)
ترجمه‌ی گیتا گرکانی
359 صفحه
انتشارات کاروان
چاپ اول، 1384
3500 تومان
خیلی خوب بود... واقعاً عالی. کتاب رو از دوستی امانت گرفتم اما انقدر خوشم اومد که احتمالاً می‌رم می‌خرمش.
“هر داستان با حوادث دور از انتظار ترسناک همراه است و هرکدام از قصه‌ها، ساختاری بی‌نقص و بهترین و ظریف‌ترین شکل طنز سیاه را به نمایش می‌گذارند.”
توصیف خوبیه... داستان‌ها معمولاً بدجور غافلگیر می‌کنن آدمو و با آرامش یه فاجعه رو روایت می‌کنن... اغلب با لحن تمسخرآمیز... و چند باری موقع خوندن واقعاً داد زدم «وای!» یه مضمونی که تکرار می‌شد تو چند تاش، عکس‌العمل‌های آدما تو موقعیت‌های خاص بود... یعنی... عقده‌هایی که توی آدما جمع می‌شه و بعد باعث می‌شه که کاری رو بکنن... کاری که ممکنه خیلی وحشتناک باشه... و باز می‌گم همه‌ی هنرش توی روایت به‌ظاهر طنزآمیزش بود... این‌طوری حتی ترسناک‌تر می‌شن.
اون حرفیم که زده بودم درست از آب در نیومد. درواقع من اون موقع فکر می‌کردم رولد دال داستان کوتاه نداره و می‌خواستم بگم که تو اون کتاب همون رعایت جزئیات داستان کوتاه توی فضای فانتزی اتفاق افتاده... نمی‌دونستم رولد دال داستانی کوتاهی داره که زمین تا آسمون با اون کتابایی که خونده بودم –و انگار حداقل تو ایران با همونا شناخته شده- فرق داره. ترجمه درکل خوبه... اما هرازچندگاهی یه جمله‌ی بد ریخت یا نارسا توش پیدا می‌شه... یا اشتباهای درواقع ویرایشی... مث این که دیالوگا رو جابه‌جا نوشته باشه... اما مهم این بود که لحن دراومده دیگه.

- این کتاب در "جشن کتاب"