سید جعفر شهیدی
216 صفحه
دفتر نشر فرهنگ اسلامی
چاپ سی و هشتم، 1386
1500 تومان
«چنان که نوشتهام، قدیمترین سند کتبی با زمان حادثه در حدود دو قرن فاصله دارد، اما چارهای جز استناد به همین مدارک نیست... برای آن که پاسخ درست را بیابم، دین و معتقدات خود را نادیده گرفتهام. روایات و داستانهای ضد و نقیض بیش از یک قرن را کنار هم گذاشتهام و از میان همه، آن را نوشتهام که گذشته از تاریخ درست، شرایط اقلیمی، دینی، اقتصادی و اجتماعی نیز آن را تأیید میکند.»
کتاب خیلی خوبیه. حتی بعد از سی سال از چاپ اولش هنوز خیلی جاها موقع خوندنش آدم حس میکنه داره مطلب دست اولی میخونه.
فقط آدمی مثل مرحوم استاد شهیدی میتونه چنین کتابی بنویسه. کسی که علاوه بر احاطه بر علوم اسلامی و تسلط بیحرفش به تاریخ اسلام و ادبیات و فرهنگ عربی، به مسألهی تحقیقش از دید علمی نگاه کنه. کسی که بتونه وضع اجتماعی دمشق و حجاز و عراق رو نشون بده و از بین انبوه حرفای بیارزش و باارزش مورخا اون چیزی که کلید مسألهس بیرون بکشه. همیشه برام عجیب بوده که آدمایی مثل استاد شهیدی چطور تونستهن به این وسعت از اطلاعات برسن... کسایی که واقعاً میشه بهشون گفت علَامه. و کسایی که تو نسلای بعد از اونا نمونهشون نیست.
«اگر این مردم که قصر را محاصره کردند مردان جنگ بودند، یا اگر از عاقبتاندیشی و تدبیر بهرهای داشتند، یا اگر فرماندهانی کارآزموده بر سر آنان بود باید همان دم قصر را بگیرند و پسر زیاد را از پا درآوردند. لکن چنان که بارها گفتهام و بارها خواندهاید اینان از همان دسته مردمی هستند که نخست کاری میکنند، سپس دربارهی آنچه کردهاند میاندیشند...»
