محمدرضا شفیعی کدکنی
به کوشش ولی‌الله درودیان
464 صفحه
انتشارات آیدین
چاپ اول، 1385 تبریز
5000 تومان
مجموعه‌ی یادداشتا و مقاله‌های استاد شفیعی درباره‌ی حافظه. یکی دو جا دکتر شفیعی اشاره کرده که قصد داره کتابی با این نام درباره‌ی حافظ منتشر کنه. من فکر می‌کردم این اونه. ولی دکتر شفیعی یه بار جایی گفته بود که وقتی کتاب دراومده کلی تعجب کرده و یادش اومده که آقای درودیان یه صحبتی قبلاً کرده بوده در این زمینه که دکتر شفیعی تصور دیگه‌ای داشته اصن... حالا... خلاصه این اون نیست.
آقای درودیان نوشته که همه‌ی کتابا و مقاله‌های دکتر شفیعی تو نشریات مختلفو خونده و جز یه کتاب رسوم دارالخلافه که نایابه و ادوار شعر فارسی که مطالب زیادی درباره‌ی حافظ داشته که عملاً قابل نقل نبوده، هر چی بوده رو نقل کرده. ولی من یه نگاه به فهرست موضوعی موسیقی شعر که انداختم دیدم چند موردو جا انداخته. کلاً آدم خیلی مسلطی نیست... یه جاهایی تو حرکت‌گذاری اشتباه کرده. بعضی جاهام یه بیتی از حافظ رو می‌آره که ربطی به اون توضیح دکتر شفیعی که نقل کرده نداره.
مقاله‌ها رو نسبتاً روون و سریع خوندم و اومدم جلو. دو تاشو که از موسیقی شعر  و شاعر آینه‌ها بود قبلاً خونده بودم. ولی خیلی خوشحالم که دوباره خوندم... مقاله‌ها همه‌ش خوبه ولی از همین دو تا (حافظ و بیدل و این کیمیای هستی) خیلی خوشم اومد و دو تای دیگه؛ طنز حافظ و در ترجمه‌ناپذیری شعر. ولی به یادداشتا که رسیدم سرعتم خیلی کم شد. یه کم به خاطر این که مرتب مراجعه می‌کردم به کتاب اصلی که ببینم اصل متن و قضیه چی بوده، و یه کم به خاطر این که چیزایی آورده که بعضاً خیلی ساده و ابتداییه. مثلاً خراج رو تو توضیحات منطق‌الطیر دکتر شفیعی معنی کرده، این آورده... از این دست خیلی زیاده. آخرشم ترجمه‌ی مصرعا و بیتای عربی حافظ رو از حافظ به سعی سایه نقل کرده. کلاً برای پیدا کردن مطلبایی که آدم نمی‌دونه کجا خونده چیز خوبیه... علاوه بر این که خیلی مطالبم از نشریه‌هاست که راحت نمی‌شه گیر آورد. تو نمایه‌هاشم علاوه بر نام اشخاص و کتابا فهرست ابیات حافظم آورده که خیلی برای مراجعه‌های بعدی مفیده.
از طرح جلد تأثربرانگیزش که بگذریم چاپ خوبیم داره.

_{+ برچسب: استاد محمدرضا شفیعی کدکنی}

گابریل گارسیا مارکز (Garcia Marquez, Gabriel)
ترجمه‌ی جهانبخش نورائی
230 صفحه
انتشارات خواجو
چاپ اول، 1370
85 تومان
آخرین چاپش مال هشتاد و دوئه. در واقع ترجمه‌ی دو تا کتابه که به فاصله‌ی یه سال منتشر شده بودن... «کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد» و «تدفین خانم‌بزرگ». «کسی به...» یه داستانه که حدود هشتاد صفحه‌س. «تدفین مادربزرگ» مجموعه داستان کوتاهه. هشت تا داشتان کوتاه. توی داستانا پر از چیزای مشترکه. ماکوندو، همون شهر خیالی معروف مارکز، شخصیتای مشترک، اتفاقای مشترک. حتی بین دو تا کتاب. چیزی که تو توفان برگم بود. موقع خوندن یه جورایی باعث می‌شه آدم یه شأنیت کمی واقعی قائل شه برا داستانا. چیزی که مهمه و پشت جلدم نوشته اینه که این داستانا برخلاف اغلب کارای مارکز خیلی افسانه و عنصرای غیررئال ندارن. در کل مجموعه‌ی خوبی بود. خوشم اومد. ترجمه‌شم بد نیست.
دکتر سرش را از روزنامه برداشت و نظری به سرهنگ انداخت. بعد به رئیس پست که پشت دستگاه تلگراف نشسته بود نگاه کرد، و دوباره به سرهنگ.
گفت: «ما داریم می‌رویم...»
رئیس پست بی‌آن‌که سرش را بلند کند گفت: «سرهنگ چیزی ندارد.»
سرهنگ خجالت کشید.
به دروغ گفت: «منتظر چیزی نبودم.» با نگاهی پاک و کودکانه به طرف دکتر برگشت و ادامه داد: «کسی به من نامه نمی‌نویسد.»

_{+ برچسب: گابریل گارسیا مارکز}