آنتوان چخوف (Chekhov, Anton Pavlovich)

ترجمه‌ی سیمین دانشور

110 صفحه

نشر قطره

چاپ چهارم، 1385

1200 تومان

خوب بود. اولین نمایشنامه‌ای بود که از چخوف می‌خوندم. و گمونم یه جایی به نقل از تولستوی شنیده بودم که نمایشنامه‌های چخوف هیچ به خوبی داستان‌هاش نیست. اما این یکی خوب بود. گرچه از اون طنز آشنای چخوف تو داستاناش کم‌تر اثری داشت و دیگه این که... چه طور بگم... یه کم خلوت بود... یعنی شاید کمی زیادی سرراست بود؛ یعنی گره‌های زیادی نداشت. اما این لزوماً عیب نیست. به هر حال من خوشم اومد. مخصوصاً از پایانش.

پشت جلد نوشته که داستان به نوعی زوال زندگی قدیم و اشرافیت رو روایت می‌کنه. به نظرم اشکالی نداره اگه بکنه ولی همین طوری هم کافیه. یعنی ارزش خاصی اضافه نمی‌کنه به کار! طبیعتاً این یک نظر کاملاً شخصی‌ست...

چه خوبه که اول نمایشنامه‌ها شخصیتا رو معرفی می‌کنن... اگه نبود این اسمای عجیب غریب روسا نمی‌ذاشت آدم بفهمه کی به کیه...

ترجمه‌شم خوب بود... در کل توصیه می‌شه.

هاینریش بل (Böll, Heinrich)

ترجمه‌ی سیامک گلشیری

129 صفحه

انتشارات مروارید

چاپ دوم، 1387

1900 تومان

خیلی خوب بود. بهتر از میراث. بیشتر کتاب وقایع یه روزه که بعد از گذشت سال‌ها روایت می‌شه... ولی هیچ چیز ِ مربوط به بعد رو نمی‌گه... با مقداری برگشت به گذشته و کودکی و اینا. موضوع اصولاً عاشقانه‌س... اما توی یه بستر از شرایط اجتماعی و به‌خصوص اقتصادی ِ بدِ آلمانِ بعد از جنگ اتفاق می‌افته... پشت جلد نوشته که بخشی از آثار بل به ادبیات ویرانه‌ها تعلق دارن... نمی‌دونم منظورش چیه ولی حدس می‌زنم که باید همین باشه.

یه جور تشبیهایی از قول شخصیتاش به کار می‌بره که من خیلی خوشم میاد ازشون. بیشتر تشبیه موقعیت‌ها به موقعیت‌های دیگه... تشبیهایی که به هیچ وجه شاعرانه نیستن، ولی خیلی خوبن... خیلی درستن و خیلی خوب چیزی رو که باید منتقل می‌کنن.

گمونم دو تا ترجمه‌ی دیگه‌م هست از این کتاب... این به نظرم خوب بود. ضمن این که از ظاهرش بر می‌آد که از آلمانی ترجمه شده باشه... اونای دیگه رو نمی‌دونم اصن.

“به نظر می‌رسید ناگزیر شده بودم تمام آن دفعات بیشمار را ببینم، بشنوم و بو بکشم، مثل صفحه‌ی گرامافونی که همسایه‌ی بالایی من هر شب، سر ساعت مشخصی، می‌گذاشت، مثل فیلمی که توی جهنم نشان بدهدند: همیشه همان چیز تکرار می‌شد، همان رایحه‌ای که فضا را آکنده بود، بوی قهوه، عرق بدن، لیکور و سیگار: آنچه من می‌گفتم، آنچه اولا می‌گفت، همه‌اش را به دفعات بیشمار گفته بودیم...”

- این کتاب در "کتاب‌های عامه‌پسند" (ترجمه‌ی محمد اسماعیل‌زاده)

_{+ برچسب: هاینریش بل}

چیستا یثربی

55 صفحه

نشر قطره

چاپ اول 1386

800 تومان

خوبه... خیلی خوب. کوتاه و خوشخوان و لذت‌بخش. به نظرم نمی‌شه مطلق گفت که نمایشنامه دیدنیه و خوندنی نیست... البته دیدنش بهتره... اما خوندنشم کاملاً کار درست و لذت‌بخشیه. یعنی نمایشنامه اصولاً یه فرقایی داره با داستان که منحصر به خاصیت قابل تماشا بودنش نیست. آره...

آره دیگه. درباره‌ی سیلویا پلانه. داستان از جایی شروع می‌شه که خودکشی کرده و با برگشت به گذشته شروع می‌کنه یه تیکه‌هایی از زندگی‌شو از جوونی به بعد روایت کردن. یه تیکه‌شعرایی هم نقل کرده بینش که متقاعدم کرد که خوندن شعر ترجمه شده یه‌کلی هم بی‌معنی نیست. مثینکه موقع اجراشم خیلی مورد توجه قرار گرفته... کلا خیلی خوب بود.

صدای زن همسایه         کسی هم قوم و خویشاشو می‌شناسه؟ یه یکی خبر بدین.

صدای مرد همسایه       باید بچه‌هاشو از اینجا ببریم بیرون. طفلی‌ها بدجوری گریه می‌کنن.چراوایسادین همین جوری نگاه می کنین؟

سیلویا                           (چشم‌هایش را باز می‌کند و بار دیگر آهشته به سمت چمدان می‌آید.) اگر دنیا ما ل من بود هرگز آن را نو نمی‌کردم. سال نو کور است. اندوه مرا نمی‌بیند و عبور نو را در باد بی آنکه به پ‌شت سرت نگاه کنی. اگر خدا بودم، هرگز جهان را نو نمی‌کردم، سال نو کور است، سال نو کور است، سال نو کور است...

وودی آلن (Allen, Woody)
ترجمه‌ی محمود مشرف تهرانی
175 صفحه
نشر ماهریز
چاپ دوم، 1384
1300 تومان
اینم اولین کتاب نمایشگاه. از کتابای نشر ماهریز خوشم میاد کلاً... از نظر گرافیک و اینا... انتشاراتیه که «شخصیت» داره واقعاً.
یه تیکه‌هاییش واقعاً خوبه. یعنی من می‌خندیدم. یه تیکه‌هاییشم بی‌مزه به نظر می‌آد. چیزی که معلومه اینه که چون بیشترش حالت نقیضه‌پردازی داره... یعنی یه شکلْ مصاحبه، یا داستان، یا برنامه رو که تو آمریکا رایجه رو مسخره کرده، لزوماً برای ما غیر آمریکایی‌ها بامزه نیست. ضمن این که خیلی جاهاشم به آثار ادبی و فرهنگی و این چیزا اشاره داره. مثلاً اون فصلی که به سبک نامه‌های ونگگ نوشته شده. چند وقت پیش تلویزیون فیلم شور زندگی رو داد... چون اونو دیده بودم مثلاً فهمیدم که اون اشاره به دندون پر کردن تو فضای آزاد چیه قضیه‌ش... و اگه اون نبود اصولاً بی‌معنی می‌شد. یا وقتی می‌گه «عشق من مثل یک غژگاو بزرگِ بزرگ است» به شعر رابرت برنز اشاره داره: «عشق من همچون یک رز سرخ سرخ است.» یا اون جایی که به عقاید خرافی درباره‌ی ماه اشاره می‌کنه منظورش سیلویا پلاته احتمالاً... (کاملاً درک می‌کنم که کم آوردین همه در برابر دانش من... نگران نباشید چون منم یه روز مثل شما بودم.)
و مترجم هم زیرنویس به دردبخور چندان نداره... هرچند اگرم داشته باشه فایده نداره. هیچ جوکی بعد از توضیح دادن بامزه نیست. همون طور که الان احتمالاً این مثالا برای شما بامزه نبود.
ولی با این حال قسمتای خنده‌دارش اون قدر هست که ارزش خوندنو داشته باشه.
 “«رو»ی بزرگ جانوری اسطوره‌ای است با کلّه‌ی شیر و بدن شیر؛ ولی هرکدام از یک شیر جداگانه. معروف است که «رو» هزار سال می‌خوابد و بعد ناگهان در میان شعله‌های آتش بیدار می‌شود، به‌خصوص اگر سیگار به لب چرت بزند.”

- این کتاب در "کتاب‌های عامه‌پسند"