نغمه ثمینی
192 صفحه
انتشارات نمایش
چاپ اول، 1382
1100 تومان
یه نمایشنامه‌س که تو جشنواره فجرم برنده شده. عالی نیست، ولی خوبه. اما تو جزئیات دیالوگاش یه چیزای آزاردهنده‌ای داره. کلاً با وجود اینکه نمایشنامه‌نویسا اصولاً باید استاد دیالوگ‌نویسی باشن، ولی اکثراً یه چیزایی دارن که آدمو اذیت کنه. مث توضیح اضافه‌ای که رد و بدل می‌کنن شخصیتا. در حالی که تو واقعیت هر آدم خنگی با دیدن یه صحنه‌ای می‌فهمه چه اتفاقی افتاده، تو نمایشنامه معمولاً هفت-هشت خط می‌گه «نمی‌فهمم... اینجا چه خبره رز؟ طوری شده؟ استنلی اینجا چی‌کار می‌کنه؟ ...»
آره... اینجام یه چیزای آزاردهنده‌ای هست. یه جاهایی خیلی تحلیل‌گرانه می‌شه. اونقد که برای دهن یه زن فرنگ‌رفته‌ی قاجاری بزرگ می‌شه و قشنگ معلومه مال خود نویسنده‌س.
حالا اینا که گفتم زیاد نیس تو نمایشنامه؛ ولی کلاً انتظارم کمی بیشتر بود. نمایشنامه بلند نیست خیلی، نصف کتاب ترجمه‌ی انگلیسیشه.

ماتئی ویسنی‌یک
ترجمه‌ی تینوش نظم‌جو
64 صفحه
نشر ماهریز
چاپ هشتم، 1388
1800 تومان
خیلی خوبه. این شاید اولین نمایشنامه‌ی غیررئالی بود که باهاش ارتباط برقرار کردم. واسه اینکه [مثل سابق تأکید می‌کنم] فهمیدم اصن نباید دنبال درآوردن یه معنای سرراست رئال بود ازش و باید به خود همین فضا فکر کرد. درواقع نفهمیدم... ینی بهش فک نکرده بودم. خود فضای نمایشنامه باعث شد. شاید به حاطر ترجمه‌ی خوب...
قبلاً دست یه دوستی دیده بودم و همون درجا گرفته بودم خونده بودم. یادمه همون صفه‌ی اول دیدم نوشته: «اشخاص: زن/ مرد» کلی حال کردم. حالا که بالأخره گرفتم یه بار دیگه خوندم، تقریباً همون حسو دارم بهش. شاید یه کم بهتر حتی. اون موقع  یادمه از اینکه آخرش شبه عرفانی می‌شه خوشم نیومده بود. به خاطر حساسیتی بود که به انواع عرفان‌های لایت و مدرن داشتم. الانم نه اینکه خوشم بیاد از این چیزا، ولی دیگه خیلی بهش فکر نمی‌کنم. ;)

_{+ برچسب: ماتئی ویسنی‌یک}

کوروش صفوی
109 صفحه
نشر پژواک کیوان
چاپ اول، 1386
1400 تومان
معنی‌شناسی، یه شاخه از زبان‌شناسیه. درباره‌ی مولفه‌های معنایی واژه‌ها و روابط واژه‌ها و جمله‌ها... هرچی دقیق‌تر و ریاضی‌وارتر. قبل از این یه کتاب مفصل‌ درباره‌ی معنی‌شناسی نوشته کوروش صفوی که سوره درآورده. خودش نوشته که اون کتاب چند تا مشکل داشت از جمله اینکه یه جاهایی طرح کلی پیچیده‌ای از مطلب داده بوده بدون توضیح کافی و از این قبیل، و این کتاب قراره که خیلی ساده فقط مقدمات معنی‌شناسی رو شامل شه برای کسایی که فقط یه آشنایی مقدماتی با زبان‌شناسی دارن.
در کل روون و روشن و خوب. مثالاشم همه فارسی‌ان. اگه هدفتون همون آشنایی ابتداییه، کاملاً توصیه می‌شه. به‌خصوص منبع دیگه‌ای هم سراغ ندارم. :دی هان... جز این دو تا، یه کتابم ترجمه کرده خود کوروش صفوی که اونو درست ندیدم.

محمد چرم‌شیر
120 صفحه
شرکت شبکه آفتاب کیش- کارگاه تئاتر ایران
چاپ اول، 1383
1000 تومان
انقدر تعریف شنیده بودم از این و اون درباره‌ی اجراش که بعد دیدن شکار روباه دیگه مقاومتم شکست و رفتم دنبالش. هرچند پیدا نشد و از دوستی گرفتم اینو دست آخر. اولش که شروع کردم خیلی خوشم اومد. خیلی فضای لطیف خوبی داشت. بعد هرچی جلوتر رفتم کم‌کم دلمو زد. آخراش دیگه طاقتم طاق شده بود می‌خواستم زود تموم شه. یه حالت تغرل‌واری داره. روایتی که هست خیلی مبهمه و تو پس‌زمینه... ما بیشتر یه سری تصاویر و دیالوگای شاعرانه می‌بینیم. بعد این چیزای رقیق باید کوتاه باشه... نگاه کنید غزلم به‌طور معمول فوقش 15 بیته... جدی.
“خواب دیدم. پرنده بودم من. و او باران. بر پرهایم می‌‌بارید، خنک و نرم. و من خیس می‌شدم ار نوازش گنگ قطره‌هایش. و او باز می‌بارید بر من. و من رها می‌شدم در پرده‌ی غبار و مه که از او فرو می‌ریخت.”

_{+ برچسب: محمد چرم‌شیر}

برتولت برشت (Brecht, Bertolt)
ترجمه‌ی عبدالرحیم احمدی
285 صفحه
انتشارات نیلوفر
چاپ هفتم، 1387
4800 تومان
اولین چیزی بود که از برشت می‌خوندم. خود نمایشنامه که خیلی خیلی خوبه. آدم تعجب می‌کنه که از داستانی که از قبل می‌دونه چطور می‌تونه اینقدر لذت ببره. جالب اینکه این عمد برشته –اونطور که تو مقدمه اومده- و مخصوصاً جذابیت فهم آخر قصه رو می‌گیره و سعی می کنه حالت تاریخی به کاراش بده. حتی اونایی که به این معنی تاریخی نیستن. قبلش شنیده بودم درباره‌ی سبک برشت. تئاتر حماسی و فن فاصله‌گذاری... مقدمه‌ی مفصلی که مترجم نوشته درباره‌ی زندگی برشت، تئاتر حماسی و درباره‌ی آثار برشته. بیشتر این بخشو رد کردم شاید بعد بخونم. درباره‌ی تئاتر حماسی... به نظرم سبک خاصیه. نمی‌تونم با اون قطعیتی که برشت این کارو می‌کنه درام غیرحماسی رو مردود کنم. و فکر نمی‌کنم معمولاً کسی این کارو بکنه... ولی اون انکار لازمه‌ی ایجاد همچین انقلابیه. بله...

گوسناو فلوبر (Flaubert,  Gustave)
ترجمه‌ی مهدی سحابی
496 صفحه
نشر مرکز
چاپ اول، 1386
7500 تومان
عجب شاهکاری بود. جداً بی‌دلیل نیست این همه تمجیدی که از فلوبر می‌کنن. آخراش که واقعاً نفس‌گیر بود. توصیف بی‌نهایت خوبی که با بی‌تفاوتی و خونسردی از فاجعه می‌کنه شگفت‌آوره. آدمو یاد همینگوی می‌ندازه. و انگار این یه قانونه که هر وقت از چیزی تو کار یه نویسنده‌ی جدید خوشت اومد، می‌تونی مطمئن باشی که یه طورایی تو کار نویسنده‌های قدیمی‌تر سابقه داشته. و هرچی کارای قدیمی‌تر می‌خونی، احساس می‌کنی شکل اصیل‌ترو پیدا کردی. همینگوی، بیشتر از کارور مثلاً، و فلوبر بیشتر از همینگوی.
البته بله... توصیفاش یه جاهایی خیلی طولانی می‌شه... و بدیش اینه که من آخرشم نمی‌تونم درست تجسم کنم این چیزی که داره می‌گه. ولی اگه خونسردیتو حفظ کنی بالاخره تموم می‌شه.
مقدمه‌ی خوبی داره از مهدی سحابی . اونجا به چند تا چیز اشاره می‌کنه که یکیش تقریباً همونه که اول گفتم. و یکی دیگه خیلی خوشم اومد این که فلوبر از نمادگرایی در مورد آثارش خوشش نمی‌اومده. که یعنی مثلاً این شخصیت نماد انحطاط فلان دوران است. ایول. کاملاً مریدشم.
به هر حال درنگ نکنید.

+ این کتاب در «کتاب‌نیوز» [به‌نقل از فرهنگ آثار]
+ این کتاب در «جشن کتاب»

آلیس مونرو (Munro, Alice)
ترجمه‌ی مژده دقیقی
394 صفحه
انتشارات نیلوفر
چاپ اول، 1386
4900 تومان
داستاناش خیلی زیرپوستیه و پر از جزئیات. تعریف می‌کنه، تعریف می‌کنه، تا به یه لحظه یا موقعیت خوب برسه. بعد راحت ول می‌کنه می‌ره. از چند تاش خیلی خوشم اومد. اصن حالمو خوب کرد جدی. بعضیاش نه... مثلاً از «فریب‌ها» خوشم نیومد، و از «بزودی» بسیار خوشم اومد.
«به اعتقاد بسیاری از منتقدان، داستان‌هایش به لحاظ قدرت ادبی و احساسی به رمان نزدیک است.» حرف درستیه. داستان‌هاش طولانی‌ان، و اکثراً، با اون تعریفی که از داستان کوتاه می‌کنن که تصویر یا برشی کوتاه از زندگیه فرق دارن. سه تا از داستانا به هم پیوستن. بیشترش پرش زمانی دارن و می‌دونین که... اون حسی که از دیدن آینده می‌مونه... و گاهی پس و پیش شدن زمانی... و این پس و پیش شدن، و شروع کردن داستان از جایی که تو برات گنگ باشه، چیزاییه که علی رغم زاویه دید دانای کل مدرنش می‌کنه. و گمونم باید گفت یه جاهایی دانای کلشم به دانای کل محدود نزدیک می‌شه. گرچه خیلی جاهام تو ذهن شخصیتا سرک می‌کشه.
اسم داستاناش اکثراً یه کلمه‌ایه و جالب به نظر نمی‌آد. ولی گاهی در طول داستان که فکر می‌کنی این اسم چند وجه داره...
درکل خوشم اومد. از اون کتاباس که گمونم یه روز دوباره بخونم.